Warning: include(/var/www/bajki_formalina/boty.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 8

Warning: include() [function.include]: Failed opening '/var/www/bajki_formalina/boty.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/php:/usr/share/pear') in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 8

Warning: fwrite(): supplied argument is not a valid stream resource in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 39

Warning: fclose(): supplied argument is not a valid stream resource in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 42
Powstanie warszawskie – z Wikipedii

Login: Hasło:

Sonda
Ile bramek w swojej karierze strzelił Pele?
poniżej 100
101-400
401-700
700-1200
powyżej 1200


  • Pele za czasów swojej młodości


  • Pele obecnie

    		•  Pele
    Naprawdę Edson Arantes do Nascimento (ur. 23 października 1940 w Tres Coraçoes) — brazylijski piłkarz uważany za najlepszego zawodnika wszech czasów.
    Pele od urodzenia był związany z futbolem. Jego ojciec był środkowym napastnikiem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery. Jego rodzina nie należała do zamożnych i jako chłopiec dorabiał jako pucybut. Pelego poznał były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito i zachwycony jego talentem, uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie zadebiutował w wieku 15 lat. W wieku 17 lat zadebiutował w reprezentacji Brazylii w meczu z Argentyną. Mimo młodego wieku został zabrany na Mistrzostwa Świata w 1958 roku w Szwecji. Początek tych mistrzostw Brazylia z Pele na ławce rezerwowych grała słabo. Wtedy trener Feola postanowił zaryzykować i wystawił go do pierwszego składu. Jego gra wprawiała kibiców w zachwyt i Brazylia wygrała mistrzostwa. W nagrodę za występ dostał od państwa nowy samochód. Po mistrzostwach, jako gwiazda Santosu zdobywał mistrzostwa stanu Sao Paolo. Na kolejnych Mistrzostwach Świata w Chille zagrał tylko w dwóch meczach, gdyż doznał kontuzji. Mistrzostwa Świata w Anglii były w wykonaniu Brazylijczyków bardzo nieudane, a sam Pele nie mógł rozwinąć skrzydeł, gdyż padał ofiarą fauli.

    Powstanie warszawskie

    Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
    Skocz do: nawigacji, szukaj
    Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy powstania w Warszawie w 1944. Zobacz też: inne znaczenia tego wyrażenia.
    Powstanie warszawskie
    II wojna światowa
    Powstanie warszawskie patrol.jpg
    1 sierpnia 1944 godzina „W” (1700).
    Patrol por. „Agatona” z batalionu „Pięść”.
    Data 1 sierpnia – 3 października 1944
    Miejsce Warszawa
    Wynik zwycięstwo III Rzeszy
    Terytorium Polska pod okupacją niemiecką (GG)
    Strony konfliktu
    III Rzesza Niemiecka III Rzesza Niemiecka Flaga PPP.svg Polskie Państwo Podziemne
    Dowódcy
    Reiner Stahel
    Nikolaus von Vormann
    Paul Otto Geibel
    Erich von dem Bach-Zelewski    		 Tadeusz Bór-Komorowski komendant główny AK
    Antoni Chruściel komendant Okręgu Warszawa AK
    Tadeusz Pełczyński szef sztabu KG AK
    Leopold Okulicki szef sztabu KG AK (od 11 września 1944)
    Siły
    25 tysięcy żołnierzy 47,5 tysięcy żołnierzy
    Straty
    ok. 10 tys. zabitych,
    ok. 9 tys. rannych,
    ok. 6 tys. zaginionych,
    ok. 300 zniszczonych czołgów i dział pancernych,
    10 czołgów i samochodów panc. przejętych    		 15,2 tys. zabitych żołnierzy,
    120-200 tys. zabitych cywilów
    5 tys. zaginionych
    15 tys. wziętych do niewoli
    Biuletyn Informacyjny z 2 sierpnia 1944
    Tereny opanowane przez powstańców na dzień 4 sierpnia 1944 – maksymalny zasięg terytorialny Powstania.
    Przebieg Powstania Warszawskiego 1 VIII - 2 X 1944.
    Generał "Bór" (drugi z lewej) i pułkownik "Radosław" (następny) na odprawie na Woli – okolice fabryki Kammlera 4.08.1944
    Żydowskie więźniarki KZ Gęsiówka wyzwolone przez żołnierzy AK
    Żołnierze i łączniczki AK
    Załoga B-24 Liberatora z 1586 eskadry specjalnego przeznaczenia po powrocie z lotu ze zrzutami dla Warszawy. Lotnisko Brindisi, sierpień 1944
    Stukas bombardujący Stare Miasto, sierpień 1944
    SS-Brigadeführer Heinz Reinefarth (w czapce "kubance") oraz żołnierze 3 pułku Kozaków Jakuba Bondarenki na Woli
    Polscy cywile zamordowani na Woli przez żołnierzy niemieckich[1][2],
    Systematyczne palenie miasta przez oddziały niemieckie
    Powstaniec wychodzący z kanału
    Łączniczki Zgrupowania Radosław
    Zawiszacy – harcerska poczta polowa 1944
    Ciężki moździerz oblężniczy ("Ziu") ostrzeliwuje Stare Miasto z parku na Woli
    Ostrzał Warszawy pociskami rakietowymi wystrzeliwanymi z działa samobieżnego Sturmtiger
    Walki uliczne w okolicach ul. Bielańskiej
    Działo pancerne "Chwat" wbudowane w Barykadę na Placu Napoleona
    Biało-czerwone opaski noszone przez powstańców na prawym ramieniu
    Kapitulacja. Warszawa – Plac Politechniki, 5 października 1944
    Zarówno w trakcie walk, jak i przede wszystkim po kapitulacji trwa zorganizowana akcja grabieży majątku i podpalania miasta. Brennkomanndo w akcji
    Warszawa w styczniu 1945 – straty spowodowane walkami powstańczymi i późniejszym planowym niszczeniem miasta z rozkazu A. Hitlera
    Fragment pomnika powstania warszawskiego w Warszawie (odsłonięty w 45. rocznicę)
    Pierwszy żołd powstańczy
    Obraz S. Żółtowskiego pt. "ul. Długa 1944"
    Zniszczony w czasie powstania warszawskiego gmach Prudentialu, zdjęcie z roku 1945
    Powstańcza mogiła na Czerniakowie
    Rekonstrukcja historyczna walk na Mokotowie w 1944
    Graffiti przedstawiające powstańców na tle współczesnej Warszawy

    Powstanie warszawskie (1 sierpnia – 3 października 1944[3][4]) – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji "Burza", połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.

    Spis treści

    [edytuj] Przyczyny i przebieg powstania

    Information icon.svg Osobny artykuł: Kalendarium powstania warszawskiego.

    Od strony militarnej powstanie było wymierzone przeciwko Niemcom. Jednak jego strategicznym celem była próba ratowania powojennej suwerenności, przedwojennego kształtu granicy wschodniej, poprzez odtworzenie w stolicy Polski legalnych władz państwowych, będących naturalną kontynuacją władz przedwojennych. Miało to uniemożliwić narzucenie Polsce marionetkowych władz, uzależnionych od Związku Sowieckiego, zainstalowanych w Lublinie jako Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego. Wystąpienie w Warszawie miało także zanegować ustalony jeszcze przez aliantów, na konferencji teherańskiej pod koniec 1943, nowy porządek polityczny w Europie Wschodniej, zgodnie z którym USA i Wielka Brytania zgadzały się na prowadzoną przez Józefa Stalina politykę faktów dokonanych na ziemiach polskich. W świetle tych ustaleń powstanie warszawskie miało skomplikować podział na strefy operacyjne, w myśl którego Polska znajdowała się w strefie operacyjnej ZSRR (przez co wojska aliantów zachodnich, ani oddziały pozostające pod ich dowództwem, nie mogły tu operować – przewidywano przybycie do stolicy spadochroniarzy polskich z zachodu 1 SBS oraz obserwatorów alianckich).

    Dnia 29 lipca do warszawiaków zaapelował przez radio moskiewskie Związek Patriotów Polskich, nawołując ludność Warszawy do powstania przeciw Niemcom. Komunikaty, będące powtórzeniem tej audycji, nadawała także czterokrotnie dnia 30 lipca 1944 roku (w godzinach: 15.00, 20.55, 21.55, i 23.00) moskiewska Radiostacja im. Tadeusza Kościuszki[5]. W obliczu zbliżania się Armii Czerwonej do Warszawy i okolic, jej sukcesów na froncie i pozytywnej oceny jej możliwości dalszej ofensywy, zdecydowano o wybuchu powstania. Wobec sprzyjającej sytuacji na froncie, polscy dowódcy przewidywali, iż powstanie powinno trwać zaledwie kilka dni[6], zaś w rzeczywistości jego walki trwały 63 dni. Straty po stronie polskiej wyniosły około 10 tys. zabitych i 7 tys. zaginionych, 5 tys. rannych żołnierzy oraz 200 tysięcy ofiar spośród ludności cywilnej[7]. Wśród zabitych przeważała młodzież oraz ogromna większość warszawskiej inteligencji.

    Po stronie niemieckiej straty wyniosły 10 tys. zabitych, 6 tys. zaginionych, 9 tys. rannych żołnierzy, 300 zniszczonych czołgów i samochodów pancernych[7]. Według zeznań von dem Bacha, złożonych w 1947 roku w Warszawie, wyniosły 10 tysięcy zabitych oraz 7 tysięcy zaginionych i 9 tysięcy rannych – dane te zostały przyjęte przez historiografię[8].

    W dniu wybuchu powstania warszawskiego SS-Reichsführer Heinrich Himmler, powołując się na dyspozycję Hitlera, wydał rozkaz zniszczenia miasta i wyniszczenia ludności cywilnej Warszawy[9]. Rozkaz ten, według zeznań[10] Ericha von dem Bacha w Norymberdze w 1946, brzmiał następująco:

    1. Ujętych powstańców należy zabijać bez względu na to, czy walczą zgodnie z Konwencją Haską, czy też ją naruszają.
    2. Niewalcząca część ludności, kobiety i dzieci, ma być również zabijana.
    3. Całe miasto ma być zrównane z ziemią, to jest domy, ulice, urządzenia w tym mieście i wszystko, co się w nim znajduje[10].

    Efektem rozkazu była eksterminacja mieszkańców warszawskiej Woli, jak również masowe mordy w innych dzielnicach Warszawy – zwłaszcza na Ochocie, Mokotowie i Śródmieściu – do których dochodziło w szczególności w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku[11]. Niemieccy dowódcy tolerowali w dodatku gwałty i grabieże[12], dokonywane przez swych podwładnych, a czasem sami brali w nich czynny udział[13]. Skalę mordów ograniczyło częściowe uchylenie rozkazu o eksterminacji przez von dem Bacha (wieczorem 5 sierpnia), ale do doraźnych egzekucji (zwłaszcza na wziętych do niewoli powstańcach) i gwałtów dochodziło w praktyce do ostatnich dni Powstania[14].

    Podczas walk zburzonych zostało około 25% zabudowy miasta, a po ich zakończeniu, w wyniku celowego burzenia i palenia miasta przez niemieckie oddziały niszczycielskie (niem. Vernichtungskommando), dalsze 35%. Wobec zniszczenia około 10% zabudowy w obronie miasta we wrześniu 1939 roku i 15% w wyniku powstania w getcie warszawskim, pod koniec wojny około 85% miasta leżało w gruzach. Zniszczony został wielowiekowy dorobek kulturalny i materialny.

    [edytuj] Jednostki polskie

    [edytuj] Oddziały Kedywu podporządkowane
    dowództwu okręgu warszawskiego

    [edytuj] Oddziały okręgu warszawskiego AK

    [edytuj] Struktura po przeformowaniu oddziałów w Warszawski Korpus AK

    Struktura wojsk regularnych została nadana oddziałom powstańczym na krótko przed wymarszem do niewoli. Lista obejmuje te oddziały, które zdekonspirowano. Żołnierze "Kedywu" wyszli z Warszawy wraz z ludnością cywilną lub w składzie innych jednostek. Oddziały AL i KB wyszły również w sposób niezorganizowany. Ich żołnierzom wydano legitymacje Armii Krajowej.

    Do oddziałów biorących udział w powstaniu należy też zaliczyć jednostki wojsk regularnych, które śpiesząc z pomocą wzięły bezpośredni udział w walkach. Były to:

    [edytuj] Dowódcy powstania warszawskiego

    Wg stanu na 1 lipca 1944

    [edytuj] Siły niemieckie

    Information icon.svg Osobny artykuł: Siły niemieckie w powstaniu warszawskim.

    [edytuj] Oddziały wojska

    31 lipca 1944 dowództwo nad garnizonem warszawskim przejął gen. por. Reiner Stahel, dysponował on siłami w liczbie 11 tys.[15] żołnierzy:

    • Jednostki alarmowe Wehrmachtu w liczbie 5 tys. żołnierzy niemieckich;
    • Jednostki lotnictwa 4 tys. żołnierzy (1000 na Okęciu, 700 na Bielanach, 1000 na Boernerowie, 300 na Służewie i 1000 z obsługi baterii przeciwlotniczych);
    • Jednostki "Wachtregiment Warschau" (bataliony "Patz" oraz "Baltz"), 2 bataliony strzelców (nr 996 i 997), szwadron zwiadowczy SS (350 żołnierzy wyposażonych w działa i broń ciężką), strażnicy zakładów przemysłowych "Rüstungskommando", własowcy, oddziały Turkmenów – ogółem ok. 2 tys. żołnierzy.

    [edytuj] Policja oraz oddziały SS

    Dowódca policji i jednostek SS dystryktu warszawskiego, płk. policji Paul Otto Geibel, dowodził łącznie siłami w ilości 5710[15] policjantów i SS-manów:

    • 3 bataliony "Schutzpolizei" – 1000 policjantów
      • III Batalion 22 Pułku [III/SS-Pol. Rgt.22] dowódca Major der Schutzpolizei Schöpp
      • I Batalion 17 Pułku [I/SS-Pol. Rgt.17] d-cą 17. dowódca Oberstleutnant policji Erwin Gresser
      • III Batalion 23 Pułku [III/SS-Pol. Rgt.23] dowódca Major der Schutzpolizei Otto Bundke
    • Żandarmeria – 260 ludzi
    • Policja porządkowa "Ordnungspolizei" – 200 ludzi
    • Obsada urzędów, budynków policji itd. – 200 ludzi
    • Sicherheitspolizei (mjr Hahn) (Al. Róż) – 700 ludzi
    • Kompania Ukraińców – 150 ludzi (Al.Szucha 9 i 21)
    • 2 bataliony SS "Stauferkaserne" – 1000 żołnierzy
    • Batalion szkolny grenadierów pancernych SS – 400 żołnierzy
    • Kompanie rezerwowe (Dom Akademicki na Pl.Narutowicza) (300 ludzi)
    • Batalion SA (ul Koszykowa, kompanie na mieście) – 400 policjantów
    • Kawaleria SS – 350 grenadierów i własowców
    • Oddział SS w budynku szkoły Nauk Politycznych (w tym kompania Ukraińców) – 400 żołnierzy
    • Oddział SS na ul. Tarczyńskiej 150 żołnierzy
    • Oddział SS na Żoliborzu – 300 żołnierzy

    [edytuj] Oddziały porządkowe

    W różnych uzbrojonych formacjach strażniczych znajdowało się ok. 3,5 tys. ludzi, były to następujące oddziały:

    • Straż kolejowa "Bahnschutz",
    • Straż zakładowa "Werkschutz",
    • Batalion ochrony transportów.

    Oznacza to, że w dniu wybuchu powstania Niemcy, zgodnie z polskimi źródłami historycznymi opartymi na relacjach szefa SS i policji na Dystrykt Warszawski, płk. policji Paula Otto Geibela oraz gen. Ericha von dem Bacha-Zalewskiego i mjr Kurta Fischera[15], wliczając udział uzbrojonej ludności niemieckiej i drobnych oddziałów ochronnych, dysponowali w Warszawie około 20 tys.[15][16] walczących. Z tej liczby 16 tys. znajdowało się w lewobrzeżnej części Warszawy[17], gdzie toczyły się główne walki, a reszta w części prawobrzeżnej.

    [edytuj] Korpsgruppe von dem Bach

    Podczas trwania powstania Niemcy wprowadzili do walki jednostki bojowe, które okryły się szczególnie złą sławą:

    • Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Narodowa (RONA) pod dowództwem Bronisława Kamińskiego[18] – formacja ta wymordowała ok. 10 tysięcy cywilnych mieszkańców Ochoty (Rzeź Ochoty). Po egzekucji Kamińskiego przez Niemców jednostka została przesunięta z rejonu Starówki do blokowania Puszczy Kampinoskiej. Następnie uległa rozbiciu w starciu z oddziałem por. "Doliny" z Grupy "Kampinos" mjr "Okonia".
    • Sonderbataillon Dirlewanger złożony z kryminalistów oddział pod dowództwem Oskara Dirlewangera – formacja odpowiedzialna za zbrodnie na Woli (Rzeź Woli).
    • Grupa policyjna Heinza Reinefartha sprowadzona z Poznania, w jej skład wchodziło: 16 kompanii policyjnych, kompania SS "Röntgen" i zmotoryzowany batalion policyjnej straży ogniowej – oddziały te wymordowały na warszawskiej Woli ok. 50 tys. cywilnych mieszkańców (Rzeź Woli).
    • Oddziały wschodnie (kolokwialnie[19]tzw."własowcy"[20]). W skład Korpsgruppe von dem Bach wchodziły (w różnych okresach) następujące oddziały wschodnie[16][20]:
      • 69. Kosaken Abteilung – por. Schlachtermund – w grupie "Dirlewanger" (kozacki-rosyjski) później z zadaniem zagrodzenia partyzantom z Puszczy Kampinoskiej drogi na Żoliborz – 366 żołnierzy
      • Aserbeidschanisches Feld Bataillon I./111 (turkmeński) – kpt. Werner Scharrenberg – 111 Batalion Azerski odpowiedzialny za masakry cywilów na ulicy Inflanckiej
      • Wschodniomuzułmański Pułk SS (bez III batalionu) (azerbejdżański)
      • 4 Batalion 57 Regimentu Kozaków – 490 żołnierzy
      • 209 Kozacki Batalion Schutzmannschaften (rosyjski)
      • 206 Batalion Schutzmannschaften (kozacki)
      • 3 Pułk Kozaków (Kozacy dońscy) płk. Jakuba Bondarenki, (były oficer rosyjski, białogwardzista); od 3 sierpnia jednostka przesunęła się do Włoch i Błonia w celu blokady Kampinosu
      • 579 Dywizjon Kozaków (rosyjski)
      • 580 Dywizjon Kawalerii (rosyjski) – 160 żołnierzy
      • 572 Batalion Piechoty (kozacki – Kozacy dońscy) płk. Zinowiewa – walczył na Starym Mieście i Czerniakowie, a później na Żoliborzu – 260 żołnierzy
      • II Batalion "Bergmann" (kaukaski)
      • Ukraiński Legion Samoobrony (dowódca Petro Diaczenko) – do 15 września obsadzał zachodni brzeg Wisły (okolice Góry Kalwarii), od 15 do 23 września 1944 Legion w sile ok. 400 ludzi brał udział w walkach z powstańcami na przyczółku czerniakowskim, działając przeciwko Zgrupowaniu "Radosław" i Zgrupowaniu "Kryska" oraz desantowanym oddziałom 9 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty z 1 Armii WP. Następnie przemianowany na 31. Schutzmannschafts-Bataillon der SD brał udział w działaniach przeciwko zgrupowaniu Armii Krajowej w Puszczy Kampinoskiej (operacja "Sternschnuppe") w dniach 27-30 września 1944.

    Wbrew powszechnemu po zakończeniu wojny mniemaniu w tłumieniu powstania udziału nie brały oddziały Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA) pod dowództwem Andrieja Własowa (wówczas jeszcze nie istniała). Niektóre rosyjskojęzyczne oddziały wschodnie, które weszły później w skład utworzonego pod koniec 1944 ROA, brały udział w tłumieniu powstania warszawskiego. Do ROA wcielano także indywidualnie byłych członków rozwiązanej RONA, weszli w skład 1 dywizji ROA. Analogicznie, wbrew rozpowszechnianym opiniom, w tłumieniu Powstania nie brały udziału jednostki złożonej z Ukraińców 14 Dywizji Grenadierów SS, zaś jedyna składająca się z Ukraińców zwarta jednostka uczestnicząca w walkach – Ukraiński Legion Samoobrony nie uczestniczył ani w rzezi Woli i rzezi Ochoty, ani w innych masakrach polskiej ludności cywilnej w czasie Powstania.

    Do tłumienia powstania, w trakcie trwających już walk, Niemcy użyli ponadto przechodzących na front 3 dywizji pancernych – Dpanc. SS "Totenkopf" która pozostawiła w dzielnicy Praga batalion grenadierów w liczbie 362 żołnierzy, Dpanc.-spad. "Hermann Göring", Dpanc. SS "Wiking" oraz powracającą z rejonu Radzymina, w dniu 4 sierpnia przebijającą się przez ulice Warszawy na południe w kierunku Grójca, 19. dolnosaksońską Dpanc. – z wszystkich nadciągających do Warszawy jednostek niemieckich utworzono korpus pod dowództwem gen. SS Ericha von dem Bacha (niem. Korpsgruppe von dem Bach), liczący ok. 25 tysięcy żołnierzy, dołączając do tego część niemieckiej 9 Armii koncentrującej się na wschód od Warszawy z zadaniem utrzymania frontu obronnego w rejonie środkowej Wisły – łącznie z siłami będącymi wcześniej w Warszawie Niemcy użyli do tłumienia powstania warszawskiego ogółem ok. 50 tys. ludzi[16][17].

    [edytuj] Uzbrojenie polskich oddziałów

    [edytuj] Broń ręczna

    [edytuj] Broń pancerna

    [edytuj] Stan uzbrojenia oddziałów powstańczych

    Stan na 1 sierpnia 1944 rano

    • karabiny – 2629 szt. z czego wykorzystano ok. 1000 szt.
    • ręczne karabiny maszynowe (rkm) – 145 szt. z czego wykorzystano 60 szt.
    • ciężkie karabiny maszynowe (ckm) – 47 szt. z czego wykorzystano 7 szt.
    • pistolety maszynowe (pm) – 657 szt. z czego wykorzystano ok. 300
    • broń przeciwpancerna:
    karabiny ppanc – 29 szt. z czego wykorzystano 29 szt.
    PIATy wykorzystano 6 szt.
    • działka przeciwpancerne – 2
    • moździerze i granatniki – 16
    • pistolety – 3846 szt. z czego wykorzystano 1700 szt.

    ponadto:

    • granaty ręczne i ppanc – 44 387 z czego wykorzystano 25 tys. szt.
    • butelki zapalające – ok. 12 tys.
    • materiały wybuchowe (różne) – ok. 1300 kg

    Posiadany stan uzbrojenia pozwalał sformować 70 plutonów zdolnych do prowadzenia działań przez 2 dni. Oznacza to, że w godzinie "W" (17:00) uzbrojonych było do 3,5 tys. powstańców na 36,5 tys. zmobilizowanych.

    W lipcu 1944 roku okupant zlikwidował magazyny z 78 tys. szt. granatów ręcznych i 170 szt. miotaczy płomieni. Ponadto po fali aresztowań utracono kontakt z częścią konspiracyjnych magazynów broni, np. w 1947 roku w budynku przy ulicy Leszno z gruzów wydobyto 678 szt. stenów i błyskawic i ponad 60 tys. szt. amunicji do nich (należy jednak dodać, że w świetle ostatnich badań historyków informacja ta jest kwestionowana, przynajmniej co do ilości odnalezionej broni). Powodem nie wykorzystania reszty uzbrojenia był bardzo krótki czas mobilizacji – 12 godzin oraz trudności z przetransportowaniem broni w miejsca mobilizacji poprzez okupowane miasto.

    [edytuj] Kontrowersje dotyczące czasu trwania powstania

    Przyjęło się powszechnie uważać, że powstanie trwało 63 dni, tzn. do 2 października, kiedy to Armia Krajowa zaprzestała działań ofensywnych i wysłała emisariuszy w celu wynegocjowania kapitulacji. Jednak negocjacje prowadzone w Ożarowie Mazowieckim wydłużyły się i decyzja o zawieszeniu broni została oficjalnie podpisana dopiero 3 października.

    Można mówić również o 66 dniach[21], gdyż do 5 października trwało wychodzenie z miasta do niewoli zwartych oddziałów powstańczych, a w czasie tych trzech ostatnich dni nadal działało powstańcze dowództwo wydające rozkazy do swoich żołnierzy. Jednocześnie w tym czasie nadal funkcjonowały struktury ujawnionych władz Polskiego Państwa Podziemnego, a także miały miejsce wszelkie inne przejawy aktywności życia w powstańczym mieście, takie jak np. ukazywanie się prasy powstańczej, emisje audycji radiowych z powstańczych radiostacji, działalność powstańczej poczty harcerskiej itp.

    [edytuj] Kontrowersje dotyczące liczby ofiar

    Liczba ofiar po stronie polskiej nie jest nigdzie udokumentowana i jest trudna do ustalenia. Najczęściej podawana liczba 200 tys. zabitych pojawiła się po raz pierwszy już 28 sierpnia w Lublinie, podczas konferencji zorganizowanej przez PKWN dla prasy zagranicznej (w tym zachodniej) i padła jako ocena strat. Wobec braku innych źródeł wartość ta, jako prawdopodobna utrwaliła się z czasem, jednakże w latach sześćdziesiątych podawano liczbę 250 tysięcy zabitych. Obecnie historycy coraz częściej są skłonni szacować liczbę ofiar cywilnych w czasie powstania na 120-130 tys.[22].

    Z ogarniętej powstaniem Warszawy oraz w okresie po podpisaniu układu o zawieszeniu broni rozpoczęły się wywózki całej ludności cywilnej – do specjalnego obozu w Pruszkowie przewieziono ok. 550 tys. ludzi z samej Warszawy, natomiast z okolic miasta (zarówno lewobrzeżna jak i prawobrzeżna część stolicy) 100 tys. osób. Przez podobny obóz w Ursusie przewinęło się dalsze 50 tys. osób. Z obozu w Pruszkowie zwolniono po wyselekcjonowaniu ok. 100 tys. chorych. Niemcy złamali postanowienia układu o zawieszeniu broni wywożąc z obozów przejściowych 165 tys. ludzi na przymusowe roboty do Niemiec a 60 tys.[23] do obozów koncentracyjnych w Ravensbrück, Auschwitz i Mauthausen – większość z nich później zginęła.

    [edytuj] Opinie na temat powstania

    Information icon.svg Osobny artykuł: Skutki powstania warszawskiego.

    Istnieją kontrowersje, zarówno co do znaczenia powstania warszawskiego, jego przebiegu, jak i trafności decyzji dowództwa AK o jego rozpoczęciu. Przedmiotem sporów jest cena powstania (zniszczenie miasta, utrata pokolenia młodych ludzi), podnoszona jest jednak również kwestia nieuchronności jego wybuchu.

    Przez wiele lat propaganda PRL-u oraz oficjalna wersja w podręcznikach szkolnych do historii, szczególnie powstających do 1956 roku, usiłowała przedstawić powstanie warszawskie jako nieodpowiedzialną decyzję, która spowodowała niewyobrażalne szkody i nie miała większego znaczenia militarnego, niejednokrotnie zawyżając liczbę ofiar walk w Warszawie i podważając kompetencje dowódców walk w stolicy. Nie wspominano o tym, iż Armia Czerwona z polecenia Józefa Stalina w dniach 5 i 6 sierpnia 1944 wstrzymała atak na miasto ze względów politycznych[24] oraz przez 44 dni (pierwsze zrzuty radzieckiego uzbrojenia nastąpiły dopiero 13 i 14 września 1944[25]), mimo wielokrotnie składanych obietnic, nie udzieliła żadnej pomocy wojskowej powstańcom warszawskim, chcąc w ten sposób doprowadzić do zniszczenia organizacji niepodległościowych przeciwnych planom ZSRR w stosunku do Polski. Józef Stalin odmówił również zgody na wykorzystanie lotnisk na terenie ZSRR (rejon Doniecka i Zaporoża), z których dokonywane były w 1944-1945 regularne wahadłowe naloty na III Rzeszę bombowców RAF i USAF, do lądowania samolotów alianckich z pomocą dla powstania[26], ani nawet zgody na lądowanie za linią frontu niemiecko-sowieckiego za Wisłą samolotów RAF, dostarczających zrzuty dla miasta, w przypadku ich uszkodzenia przez niemieckie lotnictwo lub artylerię przeciwlotniczą. Po upadku systemu komunistycznego w Polsce i zmianie ustroju w 1989, szereg publikacji historycznych starało się dokonać rzeczowej i obiektywnej oceny tamtych wydarzeń, weryfikując nieprawdziwe informacje historiografii okresu PRL. W ostatnich latach zauważyć należy jednostronną opinię, idącą w kierunku budowania "kultu powstania warszawskiego".

    Najczęstsze argumenty krytyków powstania:

    • niemieckie dowództwo od początku wiedziało o dacie wybuchu powstania;
    • powstanie było bardzo źle przygotowane taktycznie, w dniu jego wybuchu nie osiągnięto praktycznie żadnych planowanych celów wojskowych;
    • powstanie spowodowało ogromne cierpienia i straty wśród ludności cywilnej Warszawy, skutkowało ogromnym zniszczeniem lewobrzeżnej części miasta;
    • źle przygotowane strategicznie powstanie nie miało praktycznie żadnego znaczenia militarnego;
    • żaden z celów politycznych powstania nie został osiągnięty. Nie wzmocniło to pozycji Mikołajczyka w rozmowach ze Stalinem w Moskwie, lecz ją osłabiło. Nie poróżniło Wielkiej Koalicji, izolowało zaś Rząd RP na uchodźstwie na arenie międzynarodowej. Spowodowało, że Anglicy skreślili ostatecznie AK z listy sponsorowanych dostawami sprzętu formacji ruchu oporu, a Roosevelt dał Stalinowi wolną rękę w sprawach Europy Wschodniej.

    Najczęstsze argumenty zwolenników powstania:

    • powstanie jako symbol: "Bohaterstwo, ofiarność i zaciętość powstańców są największym w naszej historii przejawem walki o wolność jako wartości wyższej niż życie ludzkie, kalectwo, wszystkie dobra materialne. Byłoby ciężkim błędem nie doceniać, a co gorsza odżegnywać się od takich wartości duchowych"[27];
    • wybuch walk powstańczych był nieunikniony[28];
    • powstanie jako "walka najbardziej zażarta spośród prowadzonych od początku wojny, równie ciężka jak walka uliczna o Stalingrad" (Heinrich Himmler do generałów niemieckich – 21 września 1944);
    • powstanie odegrało istotną rolę militarną. Powstańcy zadali Niemcom poważne straty: wg powojennych zeznań von dem Bacha złożonych w areszcie w Warszawie – strona niemiecka straciła ok. 26 000 ludzi (17 tys. zabitych i 9 tys. rannych). Podkreślał on jednak, że: "W pierwszych dniach zostały zniszczone całe jednostki, o których losie ze strony niemieckiej nigdy nie można było się dowiedzieć". Przez 63 dni wiązano znaczne siły niemieckie.

    [edytuj] Powstanie warszawskie w kulturze popularnej

    [edytuj] Literatura

    Temat powstania warszawskiego pojawił się wpierw w literaturze; walki i życie w powstańczej Warszawie opisywali m.in.:

    [edytuj] Film

    Powstanie warszawskie opisywały także, bezpośrednio lub w sposób pośredni[29], produkcje filmowe:

    [edytuj] Muzyka

    Ponadto tematyka powstania była poruszana w twórczości polskich artystów muzycznych:

    Powstaniu warszawskiemu swoje utwory dedykowały także zagraniczne grupy muzyczne:

    [edytuj] Inne

    Przypisy

    1. ↑ Hans von Krannhals. „Der Warschauer Aufstand 1944” Frankfurt am Main 1962. Krannhals obwinia głównie nie-Niemców w niemieckich mundurach, w tym Ukraińców, za wszelkie potworności, które miały miejsce podczas Powstania. "„Dzicz wschodnia” – mówił o nich gen. Reinefarth."
    2. ↑ Józef Mackiewicz „Nie trzeba głośno mówić” IL Paryż 1969. Generał vom dem Bach o zbrodniach popełnianych na cywilnej ludności – „Można uwierzyć w teorię Untermenscha”
    3. ↑ W nocy z 2 na 3 października o godzinie 2:00 podpisano Układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie, od 5:00 rano nastąpiło zawieszenie broni. Ostatnie oddziały powstańcze opuściły Warszawę 5 października 1944.
    4. ↑ Tablica pamiątkowa w Ożarowie Mazowieckim. W dworku tym 3 października 1944...
    5. ↑ Krzysztof Dunin Wąsowicz"Warszawa w latach 1939-1945" tom V PWN W-wa 1984 ISBN 83-01-04207-9 str. 312
    6. ↑ Czesław Madajczyk, Nie rozwiązane problemy powstania warszawskiego [w:] Powstanie Warszawskie 1944 – praca zbiorowa pod redakcją Stanisławy Lewandowskiej i Bernda Martina, Wydawnictwo Polsko-Niemieckie, Warszawa 1999
    7. ↑ 7,0 7,1 Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ss. 756 (tom 6). ISBN 83-01-14179-4. 
    8. ↑ W oficjalnym raporcie po zdławieniu powstania podał on inne, niezweryfikowane przez historyków dane: 9022 zabitych i rannych żołnierzy w tym 1570 zabitych – nie znał jednak strat z pierwszych dni powstania.
    9. ↑ Czesław Madajczyk: Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 390. Cytat: (...) Führer nie jest zainteresowany w dalszym istnieniu Warszawy (...) cała ludność ma być rozstrzelana a wszystkie budynki wysadzone w powietrze.. 
    10. ↑ 10,0 10,1 Józef Wroniszewski: Ochota 1944. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, ss. 128, 129. 
    11. ↑ Kronika powstań polskich 1794-1944, red. Marian B. Michalik, wydawnictwo Kronika, Warszawa 1994
    12. ↑ Zbrodnie okupanta w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku (w dokumentach), wydawnictwo MON, Warszawa 1962.
    13. ↑ Dotyczy to zwłaszcza Oskara Dirlewangera oraz dowódców brygady RONA – patrz m.in. Zbrodnie okupanta w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku, op.cit.; Lesław M. Bartelski Mokotów 1944, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1971 lub Mój warszawski szał (wspomnienia sapera Mathiasa Schenka), Gazeta Wyborcza, 23/08/2004.
    14. ↑ Armia Krajowa: akcje, oddziały, uzbrojenie, Powstanie Warszawskie, Kedyw K-dy Gł AK, baony Zośka i Parasol, Cichociemni, Szare Szeregi, Waffen-SS: stopnie, broń, mundury, Panz...
    15. ↑ 15,0 15,1 15,2 15,3 Adam Borkiewicz: Powstanie Warszawskie 1944. Warszawa: Wydawnictwo PAX, 1957, ss. 37-43. 
    16. ↑ 16,0 16,1 16,2 Marek Ney-Krwawicz: Armia Krajowa. Szkic Historyczny. Warszawa: Wydawnictwo Ars Print Production, 1999, s. 127. ISBN 83-87224-17-0. 
    17. ↑ 17,0 17,1 Krzysztof Komorowski: Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2001, ss. 302-306. ISBN 83-88794-11-6. 
    18. ↑ RONA i inne jednostki wschodnie Kampfsgruppe von dem Bach
    19. ↑ Określenie jest ahistoryczne, bowiem ROA powstała dopiero zimą 1944/1945 i poddodziały "wschodnie" nie były podporządkowane gen. Własowowi.
    20. ↑ 20,0 20,1 Dokumenty dowództwa niemieckiego "Armeoberkommando" m.in. stan liczebny jednostek niemieckich (w tym oddziałów własowców) po stratach w dniu 1 sierpnia 1944 nr. 64802/24 (niem. Kampfstärken von 1.10.1944): Adam Borkiewicz "Powstanie Warszawskie 1944" Wydawnictwo PAX, Warszawa, 1957, s. 645
    21. ↑ Kronika powstania warszawskiego, Andrzej Krzysztof Kunert, współpraca Zygmunt Walkowski, Warszawa 2004, Wydawnictwo Edipresse Polska i Zysk i Ska. ISBN 83-7298-662-2. s. 5
    22. ↑ Dariusz Baliszewski: Ilu Polaków naprawdę zginęło podczas II wojny światowej?
    23. ↑ Liczby na podstawie zeznań Josefa Bühlera, szefa zarządu GG podczas procesów Norymberskich oraz protokołów RGO z 31 października 1944: Adam Borkiewicz "Powstanie Warszawskie 1944" Wydawnictwo PAX, Warszawa, 1957 s. 694
    24. ↑ Iwanow: Powstanie warszawskie widziane z Moskwy, ss.84-90
    25. ↑ Władysław Pobóg-Malinowski "Najnowsza Historia Polityczna Polski" , Wydawnictwo Platan, Warszawa 2004, ISBN 83-89711-10-9, tom 3, s. 731-733
    26. ↑ Powodowało to konieczność lotów na trasie Brindisi - Warszawa- Brindisi, co powodowało znaczne straty i w konsekwencji sprowadziło materialną pomoc dla powstania do wymiarów symbolicznych
    27. ↑ Jerzy Kirchmayer, Powstanie Warszawskie, wyd. Książka i Wiedza, 1984
    28. ↑ Aleksander Gieysztor: Nieuchronność Powstania Warszawskiego: Jak z tragedii greckiej
    29. ↑ Szersze ujęcie filmów na stronie http://historiaimedia.org/2007/07/31/powstanie-warszawskie-w-filmie/
    30. ↑ Irydion, rock tożsamościowy, narodowy, patriotyczny
    31. ↑ Dawid Hallmann
    32. ↑ Encyclopaedia Metallum - Hail of Bullets
    33. ↑ Radio

    [edytuj] Bibliografia

    [edytuj] Zobacz też

    Historia Polski
    Kotwica

    Ten artykuł jest częścią cyklu:
    Polskie Państwo Podziemne
    Wikicytaty
    Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
    o powstaniu warszawskim
    Commons in image icon.svg
      Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
    Powstanie warszawskie
    Commons in image icon.svg
      Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
    Powstańcy warszawscy

    [edytuj] Linki zewnętrzne

    p • d • e
    Polskie powstania
    Okres rozbiorowy Symbol Polski Walczącej
    II Rzeczpospolita
    Okres II wojny światowej
    PRL

    Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Powstanie_warszawskie”
    Przestrzenie nazw
    Warianty
    Działania
    Na kolejne Mistrzostwa Świata w Meksyku, mimo deklaracji, że na nich nie wystąpi, pojechał. Zdobył tam mistrzostwo, a drużyna, w której grał uchodzi za jedna z najlepszych w historii. Po zakończeniu mistrzostw zrezygnował z występów w reprezentacji. W 1974 roku Pele zdecydował o zakończeniu kariery. Pożegnalny mecz oglądało z trybun ponad 200 tys. kibiców. Po pewnym czasie postanowił kontynuować karierę w klubie New York Cosmos, gdzie wówczas grali inni znani piłkarze. Ostatni oficjalny mecz z jego udziałem odbył się 1 października 1977 roku. Spotkały się w nim drużyny: Cosmosu i Santosu, a w każdym z klubów rozegrał po jednej połowie. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym Santosu. W 1995 roku został ministrem sportu Brazylii. Stanowisko to sprawował 3 lata. Próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. Grał w filmie "Ucieczka do zwycięstwa" reż. Johna Hustona. Wziął udział w promowaniu wielu firm. Były to m.in.PepsiCo, Coca Cola, Master Card, Puma AG. W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku. Pelé jest także Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO. Został obdarzony tytułem Komandora Orderu Imperium brytyjskiego przez królową Elżbietę.

    Warning: filemtime() [function.filemtime]: stat failed for /var/www/cache/wiki/2e2b8eea72eff16b4166a9a7847ac867.cch in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 71
    rusztowania pozycjonowanie brw urzdzenia gastronomiczne black red white szkoy eksternistyczne us bi
    Dzieci Niczyje Rodzic Po Ludzku Krwinka Nasze Dzieci Akogo
    GotLink.pl

    Fatal error: Cannot redeclare fcdf093ad0b2934d4261dbf0ee832922b() (previously declared in /var/www/_weblink_pliki/6bcd8d47cd3c7b78e5384ba98fc3a1a8.php:1) in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/e-weblink.php on line 1