Warning: include(/var/www/bajki_formalina/boty.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 8

Warning: include() [function.include]: Failed opening '/var/www/bajki_formalina/boty.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/php:/usr/share/pear') in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 8

Warning: fwrite(): supplied argument is not a valid stream resource in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 39

Warning: fclose(): supplied argument is not a valid stream resource in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 42
Alberto Contador – z Wikipedii

Login: Hasło:

Sonda
Ile bramek w swojej karierze strzelił Pele?
poniżej 100
101-400
401-700
700-1200
powyżej 1200


  • Pele za czasów swojej młodości


  • Pele obecnie

    		•  Pele
    Naprawdę Edson Arantes do Nascimento (ur. 23 października 1940 w Tres Coraçoes) — brazylijski piłkarz uważany za najlepszego zawodnika wszech czasów.
    Pele od urodzenia był związany z futbolem. Jego ojciec był środkowym napastnikiem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery. Jego rodzina nie należała do zamożnych i jako chłopiec dorabiał jako pucybut. Pelego poznał były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito i zachwycony jego talentem, uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie zadebiutował w wieku 15 lat. W wieku 17 lat zadebiutował w reprezentacji Brazylii w meczu z Argentyną. Mimo młodego wieku został zabrany na Mistrzostwa Świata w 1958 roku w Szwecji. Początek tych mistrzostw Brazylia z Pele na ławce rezerwowych grała słabo. Wtedy trener Feola postanowił zaryzykować i wystawił go do pierwszego składu. Jego gra wprawiała kibiców w zachwyt i Brazylia wygrała mistrzostwa. W nagrodę za występ dostał od państwa nowy samochód. Po mistrzostwach, jako gwiazda Santosu zdobywał mistrzostwa stanu Sao Paolo. Na kolejnych Mistrzostwach Świata w Chille zagrał tylko w dwóch meczach, gdyż doznał kontuzji. Mistrzostwa Świata w Anglii były w wykonaniu Brazylijczyków bardzo nieudane, a sam Pele nie mógł rozwinąć skrzydeł, gdyż padał ofiarą fauli.

    Alberto Contador

    Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
    Skocz do: nawigacji, szukaj
    Alberto Contador
    Alberto Contador podczas wyścigu Vuelta a España w 2008 roku.
    Alberto Contador podczas wyścigu Vuelta a España w 2008 roku.
    Narodowość Hiszpania Hiszpania
    Data urodzenia 6 grudnia 1982
    Drużyna Team Saxo Bank
    Poprzednie drużyny  
    Największy sukces trzykrotne zwycięstwo w Tour de France (2007, 2009 oraz 2010) oraz triumf w Giro d'Italia (2008) i Vuelta a España (2008)
    Strona WWW www.albertocontador.es
    Commons in image icon.svg
      Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
    Alberto Contador

    Alberto Contador Velasco (ur. 6 grudnia 1982 w Madrycie) jest hiszpańskim kolarzem szosowym. Contador wyróżnia się w peletonie wysokimi umiejętnościami w jeździe indywidualnej na czas oraz świetną jazdą w górach. Jeden z pięciu kolarzy w historii (obok Eddy Merckxa, Jacques Anquetila, Felice Gimondi i Bernarda Hinaulta), którym udało się wygrać trzy "Wielkie Toury", czyli: Tour de France, Giro d'Italia oraz Vuelta a España.

    W 2003 rozpoczął swoją karierę w ONCE (dzisiejsza Astana). Zwyciężył wtedy na 8. etapie Tour de Pologne.

    W 2004 jego drużyna nazywała się Liberty Seguros. Największy jego sukces w tym sezonie to wygrana klasyfikacji górskiej Vuelta a Aragon.

    Spis treści

    [edytuj] Pierwsze poważne sukcesy

    W 2005 w barwach Liberty Seguros - Würth Cycling Team zaczął odnosić pierwsze bardziej znaczące sukcesy. Wygrał 6. etap, klasyfikację punktową, a także był 3. w klasyfikacji generalnej Vuelta al Pais Vasco. Wygrał IV etap, a także zajął czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de Romandie. Był w składzie swojej drużyny na elitarny, francuski wyścig Tour de France. Był wtedy trzeci w walce o zwycięstwo w klasyfikacji dla kolarzy poniżej 25 roku życia, a w ogólnej klasyfikacji zajął 31. miejsce.

    W 2006 Contador wygrał 8. etap Tour de Suisse, 3. etap oraz zajął 2. miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de Romandie, a także 5. miejsce w klasyfikacji generalnej Vuelta al Pais Vasco.

    Jest także jednym z kolarzy zamieszanych w Operación Puerto, przez co drugą część sezonu 2006 miał straconą ze względu na zmiany jakie dokonały się w ekipie Manolo Saiza. Jest świadkiem koronnym w tym procesie.

    [edytuj] Rozkwit kariery

    W sezonie 2007 jeździł w drużynie Discovery Channel Pro Cycling Team, w barwach której wygrał, po brawurowej akcji na ostatnim etapie, wyścig Paryż-Nicea. Swój największy sukces w karierze osiągnął w lipcu tego samego roku. Wygrał wtedy Tour de France oraz klasyfikację młodzieżową tego wyścigu. Otrzymał również Złoty Rower - nagrodę francuskiego "Velo Magazine" dla najlepszego kolarza sezonu 2007.

    Pierwszego czerwca 2008 roku, w barwach Team Astana, na czasówce biegnącej ulicami Mediolanu przypieczętował swoje pierwsze zwycięstwo w Giro d'Italia. Wyprzedził drugiego Riccardo Riccò o 1 minutę i 57 sekund. W 2008 roku wygrał także 3. wielki tour, czyli Vuelta a España.

    W 2009 roku ponownie triumfował w wyścigu Tour de France, wyprzedzając Andy'ego Schlecka i Lance'a Armstronga.

    W 2010 roku zwyciężył w wyścigu Paryż–Nicea. W ostatnim sprawdzianie przed Tour de France, wyścigu Critérium du Dauphiné zajął 2. miejsce, przegrywając z Janezem Brajkovičiem. W lipcu tego samego roku wygrał także po raz trzeci Tour de France wyprzedzając o 39 sekund Andy'ego Schlecka. 28 lipca 2010 roku zapowiedział, że nie przedłuży kontraktu z zespołem Astana[1]. 3 sierpnia 2010 ukazała się wiadomość o tym, że Contador podpisał umowę z ekipą Saxo Bank.

    [edytuj] Ważniejsze zwycięstwa i sukcesy

    2010

    2009

    2008

    2007

    2006

    2005

    2004

    2003

    Przypisy

    1. ↑ Contador nie przedłuży umowy z Astaną (pol.). sport.pl. [dostęp 2010-07-29].

    [edytuj] Linki zewnętrzne

    p • d • e
    Zwycięzcy Tour de France
    Maurice Garin (1903) • Henri Cornet (1904) • Louis Trousselier (1905) • René Pottier (1906) • Lucien Petit-Breton (1907, 1908) • François Faber (1909) • Octave Lapize (1910) • Gustave Garrigou (1911) • Odile Defraye (1912) • Philippe Thys (1913, 1914, 1920) • Firmin Lambot (1919, 1922) • Léon Scieur (1921) • Henri Pélissier (1923) • Ottavio Bottecchia (1924, 1925) • Lucien Buysse (1926) • Nicolas Frantz (1927, 1928) • Maurice Dewaele (1929) • André Leducq (1930, 1932) • Antonin Magne (1931, 1934) • Georges Speicher (1933) • Romain Maes (1935) • Sylvère Maes (1936, 1939) • Roger Lapébie (1937) • Gino Bartali (1938, 1948) • Jean Robic (1947) • Fausto Coppi (1949, 1952) • Ferdi Kübler (1950) • Hugo Koblet (1951) • Louison Bobet (1953, 1954, 1955) • Roger Walkowiak (1956) • Jacques Anquetil (1957, 1961, 1962, 1963, 1964) • Charly Gaul (1958) • Federico Bahamontes (1959) • Gastone Nencini (1960) • Felice Gimondi (1965) • Lucien Aimar (1966) • Roger Pingeon (1967) • Jan Janssen (1968) • Eddy Merckx (1969, 1970, 1971, 1972, 1974) • Luis Ocaña (1973) • Bernard Thévenet (1975, 1977) • Lucien Van Impe (1976) • Bernard Hinault (1978, 1979, 1981, 1982, 1985) • Joop Zoetemelk (1980) • Laurent Fignon (1983, 1984) • Greg LeMond (1986, 1989, 1990) • Stephen Roche (1987) • Pedro Delgado (1988) • Miguel Induráin (1991, 1992, 1993, 1994, 1995) • Bjarne Riis (1996) • Jan Ullrich (1997) • Marco Pantani (1998) • Lance Armstrong (1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005) • Óscar Pereiro (2006) • Alberto Contador (2007, 2009, 2010) • Carlos Sastre (2008)
    p • d • e
    Zwycięzcy Giro d'Italia
    Luigi Ganna (1909) • Carlo Galetti (1910) • Carlo Galetti (1911) • Atala (1912) • Carlo Oriani (1913) • Alfonso Calzolari (1914) • Costante Girardengo (1919) • Gaetano Belloni (1920) • Giovanni Brunero (1921) • Giovanni Brunero (1922) • Costante Girardengo (1923) • Giuseppe Enrici (1924) • Alfredo Binda (1925) • Giovanni Brunero (1926) • Alfredo Binda (1927) • Alfredo Binda (1928) • Alfredo Binda (1929) • Luigi Marchisio (1930) • Francesco Camusso (1931) • Antonio Pesenti (1932) • Alfredo Binda (1933) • Learco Guerra (1934) • Vasco Bergamaschi (1935) • Gino Bartali (1936) • Gino Bartali (1937) • Giovanni Valetti (1938) • Giovanni Valetti (1939) • Fausto Coppi (1940) • Gino Bartali (1946) • Fausto Coppi (1947) • Fiorenzo Magni (1948) • Fausto Coppi (1949) • Hugo Koblet (1950) • Fiorenzo Magni (1951) • Fausto Coppi (1952) • Fausto Coppi (1953) • Carlo Clerici (1954) • Fiorenzo Magni (1955) • Charly Gaul (1956) • Gastone Nencini (1957) • Ercole Baldini (1958) • Charly Gaul (1959) • Jacques Anquetil (1960) • Arnaldo Pambianco (1961) • Franco Balmamion (1962) • Franco Balmamion (1963) • Jacques Anquetil (1964) • Vittorio Adorni (1965) • Gianni Motta (1966) • Felice Gimondi (1967) • Eddy Merckx (1968) • Felice Gimondi (1969) • Eddy Merckx (1970) • Gösta Pettersson (1971) • Eddy Merckx (1972) • Eddy Merckx (1973) • Eddy Merckx (1974) • Fausto Bertoglio (1975) • Felice Gimondi (1976) • Michel Pollentier (1977) • Johan De Muynck (1978) • Giuseppe Saronni (1979) • Bernard Hinault (1980) • Giovanni Battaglin (1981) • Bernard Hinault (1982) • Giuseppe Saronni (1983) • Francesco Moser (1984) • Bernard Hinault (1985) • Roberto Visentini (1986) • Stephen Roche (1987) • Andrew Hampsten (1988) • Laurent Fignon (1989) • Gianni Bugno (1990) • Franco Chioccioli (1991) • Miguel Induráin (1992) • Miguel Induráin (1993) • Jewgienij Bierzin (1994) • Tony Rominger (1995) • Paweł Tonkow (1996) • Ivan Gotti (1997) • Marco Pantani (1998) • Ivan Gotti (1999) • Stefano Garzelli (2000) • Gilberto Simoni (2001) • Paolo Savoldelli (2002) • Gilberto Simoni (2003) • Damiano Cunego (2004) • Paolo Savoldelli (2005) • Ivan Basso (2006) • Danilo Di Luca (2007) • Alberto Contador (2008) • Denis Mienszow (2009) • Ivan Basso (2010)
    p • d • e
    Zwycięzcy Vuelta a España
    Gustaaf Deloor (1935) • Gustaaf Deloor (1936) • Julián Berrendero (1941) • Julián Berrendero (1942) • Delio Rodríguez (1945) • Dalmacio Langarica (1946) • Edouard Van Dyck (1947) • Bernardo Ruiz (1948) • Emilio Rodríguez (1950) • Jean Dotto (1955) • Angelo Conterno (1956) • Jesús Loroño (1957) • Jean Stablinski (1958) • Antonio Suárez (1959) • Franz De Mulder (1960) • Angelino Soler (1961) • Rudi Altig (1962) • Jacques Anquetil (1963) • Raymond Poulidor (1964) • Rolf Wolfshohl (1965) • Francisco Gabica (1966) • Jan Janssen (1967) • Felice Gimondi (1968) • Roger Pingeon (1969) • Luis Ocaña (1970) • Ferdinand Bracke (1971) • José Manuel Fuente (1972) • Eddy Merckx (1973) • José Manuel Fuente (1974) • Agustín Tamames (1975) • José Pesarrodona (1976) • Freddy Maertens (1977) • Bernard Hinault (1978) • Joop Zoetemelk (1979) • Faustino Rupérez (1980) • Giovanni Battaglin (1981) • Marino Lejarreta (1982) • Bernard Hinault (1983) • Éric Caritoux (1984) • Pedro Delgado (1985) • Álvaro Pino (1986) • Luis Herrera (1987) • Sean Kelly (1988) • Pedro Delgado (1989) • Marco Giovannetti (1990) • Melchor Mauri (1991) • Tony Rominger (1992) • Tony Rominger (1993) • Tony Rominger (1994) • Laurent Jalabert (1995) • Alex Zülle (1996) • Alex Zülle (1997) • Abraham Olano (1998) • Jan Ullrich (1999) • Roberto Heras (2000) • Ángel Casero (2001) • Aitor González (2002) • Roberto Heras (2003) • Roberto Heras (2004) • Denis Mienszow (2005) • Aleksander Winokurow (2006) • Denis Mienszow (2007) • Alberto Contador (2008) • Alejandro Valverde (2009)
    p • d • e
    Zwycięzcy UCI ProTour

    Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Alberto_Contador”
    Przestrzenie nazw
    Warianty
    Działania
    Na kolejne Mistrzostwa Świata w Meksyku, mimo deklaracji, że na nich nie wystąpi, pojechał. Zdobył tam mistrzostwo, a drużyna, w której grał uchodzi za jedna z najlepszych w historii. Po zakończeniu mistrzostw zrezygnował z występów w reprezentacji. W 1974 roku Pele zdecydował o zakończeniu kariery. Pożegnalny mecz oglądało z trybun ponad 200 tys. kibiców. Po pewnym czasie postanowił kontynuować karierę w klubie New York Cosmos, gdzie wówczas grali inni znani piłkarze. Ostatni oficjalny mecz z jego udziałem odbył się 1 października 1977 roku. Spotkały się w nim drużyny: Cosmosu i Santosu, a w każdym z klubów rozegrał po jednej połowie. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym Santosu. W 1995 roku został ministrem sportu Brazylii. Stanowisko to sprawował 3 lata. Próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. Grał w filmie "Ucieczka do zwycięstwa" reż. Johna Hustona. Wziął udział w promowaniu wielu firm. Były to m.in.PepsiCo, Coca Cola, Master Card, Puma AG. W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku. Pelé jest także Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO. Został obdarzony tytułem Komandora Orderu Imperium brytyjskiego przez królową Elżbietę.

    Warning: filemtime() [function.filemtime]: stat failed for /var/www/cache/wiki/7b5f06c2c608387312ae09799c9e79d7.cch in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/index.php on line 71
    rusztowania pozycjonowanie tumacz francuskiego okna pcv warszawa wycieczki last minute kursy gimnazjalne us pr
    Niechciane i Zapomniane Pajacyk Krwinka Akogo Nasze Dzieci
    GotLink.pl

    Fatal error: Cannot redeclare fcdf093ad0b2934d4261dbf0ee832922b() (previously declared in /var/www/_weblink_pliki/6bcd8d47cd3c7b78e5384ba98fc3a1a8.php:1) in /var/www2/firmy24wroclaw_pl/e-weblink.php on line 1